hanzmirck

december 21, 2014

Twaalfde stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 10:18 am

Piekervaring

 

De tijd waait ons als Veluws stuifzand rond

Alleen wat groen is of groeit houdt ons bij elkaar

Maar nu we de bomen binnenshuis halen,

uit hun grond, wat kan ik je nu wensen?

 

Iets verstandigs om te doen? Maar dat vergeet je

misschien liever. Iets gezonds dan? Maar dat lust je niet graag

Iets waar je naar verlangt, van het moment dat de dag donker begint

tot hij in het donker weer opgaat? Maar misschien valt dat tegen

 

Of kapot. Iets wat je zelf niet had kunnen verzinnen zo mooi?

Dat is goed, maar bedenk jij dat dan ook voor mij?

Zelf kan ik dat niet. Weet je wat ik kan doen?

 

Ik wens je meer groen. De geur van naald, hars en hulst

Meer groot in het klein. Meer jonge aanplant. Meer groei

Ik wens je een stad in het groen

 

 

 

© Hanz Mirck (stadsdichter van Apeldoorn) Nieuwjaarswens voor de gemeente Apeldoorn en RTV Apeldoorn)

Advertenties

Elfde stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 10:17 am

Slijp mij scherp

Zing mijn zinnen

Stuf mij niet stil

 

 

(Voor de Week van de Poëzie)

november 2, 2014

schreef tien jaar geleden dit ‘actualiteitsgedicht’ voor de VPRO-radio (bij de dood van Theo van Gogh):

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 10:31 am

Hoe leit dit kindeke

Stop alle fietsers want iemand kreeg gelijk
De ramadan stopt nooit want het kindje is dood
Los een salvo, zet elk stoplicht om en om op rood
Leg een wit kleed bouw een tent blauw en gauw

Vertaal de bijbel opnieuw geef een brief aan een dode
Spreek in koren bij voelbal luidt de klokken met kerst
Overstem je angst en zing het is waar
Geen regie in de film dus roep stop nu maar

Verf je ogen met schaduw, je lippen in bloed
Islamitisch klein meisje roert haar trommeltje goed
de verkiezing in coma de trein remt nu gillend
alle trams en mobieltjes bellen nog trillend

Trek het mes uit het lijf, leg de brief ongelezen neer
Iedereen heeft ongelijk maar sommigen meer
Alle zangers op moskeën elke klok wijst het toch
Nooit was het ramadan voor hem, nooit wordt het dat nog

 

oktober 12, 2014

Tiende stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 10:26 am

Jagersbloed

 

O hertenbiefstukje van me, je zoekt een tafeltje,

bejaagd door de man die met de portefeuille

in zijn kontzak door de ober wordt belaagd

die weer door de wind lijkt gejaagd

 

Maar hier ben je veilig; wij zijn het bos in de winter,

wees trefzeker op onze kaart, mik tussen de bloem-

stukjes en geweien door, schiet een gat

in de rand van het pand aan de overkant

 

Jagen is haastig wachten op wat tevoorschijn springt,

je geduldig verstoppen voor de bel van de ijsbaan –

voor de Jägermeister

 

Ach, nu jaag ik alweer, het zit in ons,

groen als een jager, wijs als een vrouw –

eindelijk gevangen zijn is eigenlijk bevrijd worden

 

 

© Hanz Mirck (in opdracht van cafe restaurant hotel De Paris)

Negende stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 10:24 am

April in Paris

 

Op een dag schrijf je jezelf een brief

namens een gemeente

Een brief om verder te komen

je legt hem op de hoek van je bureau:

 

weg met het oude, ruimte voor het nieuwe

Geen donker gewelf met gebrandschilderd glas

maar ruimte waar het licht kan spelen

Later kijk je uit over het Raadhuisplein

 

Nu schrijven een man en een vrouw elkaar

een brief over vooruitgang (ze leggen hem op de bar)

veeg op de koude wind, vergunning voor gastvrijheid

 

Hoe breder het terras, des te warmer het wordt,

des te eerder de ober ons Parijs kan brengen

op één hand in de zon

 

Hanz Mirck (in opdracht van Cafe Hotel Restaurant De Paris)

oktober 11, 2014

Achtste stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 11:28 am

Uitstraling

 

 

Ik ben de morsemoskee, de sfinx van de Veluwe,

de lege kathedraal van Kootwijk, de Tai Mahal

van het verlangen, de Borrobodur van de lange golf,

de Aya Sofia van de ether, dat wat is

 

maar niet meetbaar is, de bovenlucht

waar de goden fluisteren,

ik kan je woorden naar Bandoeng zenden ,

terwijl je brief hier blijft stop

 

Mijn galmend zwijgen wil niet zeggen dat mensen

zich niet langer verbinden – nog steeds hoor ik

het fluisteren van de wereld

 

knisteren in herfstvonken en koelvijvers stop

Om te kunnen zenden is afstand nodig, de hoofdstad

een stoorzender, hier is geen einde stop

 

© Hanz Mirck

Zevende stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 11:25 am

Geschiedenis van de toekomst

 

Eerst groeven we een kanaal;

een aansluiting op de wereld

Daarna legden we er een grindpad langs

om sneller naar ginds te geraken

 

En nu leggen we een glasvezelkabel

zodat de stad glazig als een te laat geoogste

aardappel kan gaan staren naar de glaszuiver

gebrandschilderde ellende

 

Vriend en vijand razen binnen

over digitaal glasfalt, glasnost

– levensecht en onaanraakbaar

 

als de luchtbel van de geschiedenis

Gelukkig zal ook dit kanaal eens dichtgroeien,

verzanden voor weer nieuwe wegen

juli 20, 2014

zesde stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 12:12 pm

Aan de soldaat die Huub van Vreeswijk (17 jaar) uit Apeldoorn nooit gekend heeft

 

Op de foto hou je triomfantelijk

een zwart-wit gekleurd aapje omhoog;

in volle vlucht uit het leven geschoten

 

Voor jou kan zo’n aapje niet spreken,

niet troosten, ongemakkelijk kijk je opzij,

ineens is je stoeremannenspel voorbij

 

Je kent alleen het janken van kogels

en het juichen om wat valt,

de kortdurende vreugde van je sigaret

 

Al geloof je in de blindheid van de radar

droom je van slimme wapens, verheven doelen –

de onschuld van kinderen staat ver boven jou

 

 

© Hanz Mirck, stadsdichter van Apeldoorn

mei 25, 2014

Vijfde stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 12:19 pm

Vogels hebben geen billen

 

We trapten ons uit de beken los,

klapwiekten ons uit de groote modderkolk

omhoog, de wind langs

Van binnen zijn we trekvogels,

 

We zweven over de wegen,

weten een ongeschreven route

de hemel in,

de zon achterna

 

Thermiek brengt ons

waar we wezen moeten,

in de zomer van ons leven,

 

tot de glazen belletjes die de dag inluiden

verdampt zijn met ons zweet

en wij rozig opgaan in een wolk

 

© Hanz Mirck 2014

Vierde stadsgedicht

Filed under: Uncategorized — hanzmirck @ 12:18 pm

Hoe een oud horloge bij de tijd kan zijn

 

Ik heb nog het horloge dat mijn vader droeg tijdens

een hevige hagelbui. De plassen trokken wit weg

onder ratelend geweld. Hij tilde me uit het kinderzitje,

schuilde in een portiek, bewoners vroegen ons binnen

 

De verroeste wijzers staan sinds jaren daarbij stil

De namen van de mensen ben ik vergeten, en zij vonden

wat zij deden zo gewoon, dat het bijzonder is:

iemand even binnen vragen in je wereld

 

Wie met een nat horloge aanbelt laat ik binnen,

geef de handdoek door, en wat ik toen geleerd heb

aan de mensen uit de wijk, zo draai ik de wijzers

weer naar mezelf terug

 

Samen vormen wij een onstuitbare beweging in de tijd,

wegbezuinigd staan we onder een nieuwe naam weer op

Omdat we elkaar willen helpen, willen leren, elkaars buddy’s zijn,

omdat het in de mens zit te blijven delen in mens-zijn

 

© Hanz Mirck 2014

 

« Vorige paginaVolgende pagina »

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.